Girgin'ce

Patika koşusu (trail running) günümüzde popülerliği gittikçe artan bir spor dalı. Şehir içerisinde, asfalt üzerinde, stadyum veya yapay koşu parkurlarında veya koşu bantlarında koşmak yerine doğa içerisinde, patikalarda koşuyorsunuz. Dere tepe demeden, tozda, toprakta, bazen yağmur altında çamur veya kışın karlar içerisinde, bazen taşların, çalıların üzerinden hoplayıp zıplayarak… Elbette yakınızda buna olanak sağlayacak yerler varsa Örneğin biz ODTÜ’lüler için Yalıncak (veya Eymir), İstanbul’da yaşayanlar için Belgrad ormanında yapılan koşuları hep patika koşuları olarak nitelendirebiliriz. Bu araziler hem geniş ve düzgün açılmış patikalarda kendinizi çok fazla zorlamadan hem de eğer isterseniz daha seyrek kullanılan dar patikalara (genelde daha engebeli veya dik) veya orman içerisine girerek daha yüksek tempoda koşmanıza olanak tanıyor. Sanırım yapay koşu parkurlarında veya koşu bantlarında spor yapmaktan daha zevkli ve eğlenceli olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz.

Normal koşu malzemeleriniz ile koşullar ve zemin zorlu olmadığı zaman kolaylıkla patika koşusu da yapabilirsiniz. Ancak çamurlu zeminde kaymayı, taşlık arazide ayakkabı tabanının çabuk eskimesini veya çalıların içerisinde ilerlerken derisinin çizik içerisinde kalmasını kimse istemez. Dolayısıyla patika koşusuna uygun malzemeler mevcut ve onları kullanmak çoğu zaman daha verimli ve yararlı oluyor (örneğin, patika koşusu için tasarlanmış ayakkabılar daha dayanıklı malzemelerden üretiliyorlar ve tabanları daha girintili oluyor).

Normal koşuda nasıl çeşitli mesafelerde (10km, yarı maraton, maraton gibi) yarışmalar düzenleniyorsa patika koşusu için de dünyanın dört bir yanında orta ve uzun mesafelerde yarışmalar düzenlenmekte. Bunların bir kısmında 42.195 km olan maraton mesafesinden daha uzun mesafeler koşuluyor (genelde 50, 100 km veya mil). Bu yarışmalara ultra trail (normal koşuda ise ultra maraton) adı verilmekte (bkz. http://en.wikipedia.org/wiki/Ultramarathon). Bir çok kişi için inanılması güç gelen mesafelerin yanı sıra koşulan araziler ve hava koşullarından dolayı oldukça pek de kolay olmayan ve insanı zorlayan etkinlikler. Genelde katılımcıların yarı veya tam olarak kendine yeterli olması (örneğin, yeterli yiyecek ve içecek, koşullara uygun giysiler bulundurmak vb.) zorunlu. Fas çöllerinde 254km boyunca koşulan (en uzun etabı 91km) Marathon des Sables gibi uç örnekleri mevcut. Bizim (yani Serkan ve Sertan) yazımızın konusu ise Emre Tok ile birlikte katıldığımız ve bu sene dördüncüsü düzenlenen Courmayeur – Champex – Chamonix, kısaltılmış haliyle CCC, 2010: İtalya’dan başlayıp İsviçre üzerinden Fransa’da sonlanan (harita için http://www.ultratrailmb.com/page/38/Course.html) ve Alplerde yer alan Mont Blanc silsilesini doğudan batıya geçtiğiniz, 98km uzunluğunda, toplamda 5600m tırmanışı ve 5800m inişi olan, iki kez 2500m üzeri, üç kez de 2000m üzeri geçitlerden geçilen bir dağ maratonu.

CCC, kendisinden daha eski ve ünlü olan Ultra Trail Mont Blanc’ın (UTMB) küçük kardeşi. Küçük kardeşi diyoruz çünkü UTMB 166km uzunluğunda ve toplamda 9500m tırmanışa sahip; Chamonix’den başlayıp Saint Gervais, Les Chapieux, Courmayeur, Champex üzerinden Mont Blanc silsilesini baştan sona geçip yeniden Chamonix’ye varıyorsunuz. Büyük oranda normalde bir trekking parkuru olan Tour de Mont Blanc’ı takip ediyor ve Avrupa’daki en zorlu koşu yarışması olarak adlandırılıyor. Yürüyüşçülerin normalde 7-9 gün zamanını alan parkuru UTMB katılımcılarının 46 saatin altında bitirmeleri gerekiyor. Dawa Sherpa, Vincent Delebarre, Marco Olmo, Kilian Jornet gibi birinci gelen atletlerin süresi ise yaklaşık olarak 21 saat (önlerinden saygıyla eğiliyoruz)! CCC başlangıcındaki ufak farklılık haricinde UTMB’nin Courmayeur’den sonraki kısmı olarak nitelendirilebilir. Zaman limiti 26 saat ve birincilerin bitirme süresi 11 saat civarında. CCC’nin yanı sıra, yine Courmayeur’den başlayıp Chamonix’de biten ama silsileyi saat yönünde güney tarafından dolaşan ve CCC’den biraz daha zorlu olan Sur les Traces des Ducs de Savoie (TDS, 111km uzunluğunda ve toplam 7000m. tırmanış var) ile yarışma amaçlı olmayan ve iki-üç kişilik ekiplerin katıldığı silsileyi tümden dolaşan 240km uzunluğundaki La Petite Trotte à Léon (PTL, 18000m. tırmanış) UTMB ile aynı tarihlerde düzenlenen diğer etkinlikler. PTL haricindeki üç yarışmada parkur önceden işaretlenmiş oluyor ve ara noktalarda yiyecek-içecek istasyonları bulunuyor; PTL’de ise amaç yarışmak olmadığından size sadece harita üzerinde geçmeniz gereken noktaların koordinatları veriliyor, isterseniz rota üzerindeki dağ evlerinde konaklayarak zaman limitinden önce parkuru bitirmeye çalışıyorsunuz ve ekipten bir kişinin daha önce UTMB’yi bitirmiş olması zorunlu.

CCC ve diğer etkinlikler bu sene Ağustos ayının son haftasında gerçekleştirildi. Aslında gerçekleştirildi demek tam doğru olmuyor çünkü daha sonra detaylarını okuyacağınız üzere hava koşullarından dolayı CCC son kısımlarına doğru, UTMB ise hemen başlangıcında durduruldu. TDS ise iptal edildi. UTMB katılımcılarının bir kısmı sonraki gün organizasyon tarafından CCC parkurunda düzenlenen ikinci bir yarışmaya katılabildiler. Yarışma durdurulduğunda biz (Serkan ve Sertan) 81.km’de yer alan ve katılımcıların devam etmesine izin verilmeyen en uç nokta olan Vallorcine’e varmıştık. Vallorcine’den sonra parkurdaki son dağ geçidi olan La Tete aux Vents’e çıkılıp Chamonix’ye iniliyor. Bizi onun yerine otobüsler ile Chamonix’ye bıraktılar Bizim şimdiye kadar birlikte katıldığımız herhalde en zorlu ama bir o kadar da zevkli etkinlik oldu. Hikayesi ise Ocak ayında bir raslantı ile başlıyor.
Yazının devamı…